Trump’ın duvarı benzer biçimde, Ruanda sınır dışı uçuşu da yalnızca bir metafordu | Marina Hyde


WGeleceğin arkeologları, yükselen deniz seviyesinin altında, şu anki Birleşik Krallık uygarlığı katmanımıza daldıklarında, kendilerine ilişkin geniş bir kalıntı ağını kazacaklar ve bizi anlamlandırmak için savaşım edecekler. Bu gizemli, ölüme mahkûm eskiler ne düşünüyor olabilir, merak edecekler mi? Açık bir yararları olmadığı ve hatta güzel olarak tanımlanamayacağı düşünülürse, akıl almaz derecede garip yada etkisiz kararları iyi mi açıklanabilir? Fakat eninde sonunda birisi, içine BU TÜM DOĞRU İNSANLARI RAHATSIZ ETTİRECEK sözlerinin yazılı olduğu bir tablet – ya taş ya da iPad – keşfedecek. “Aha!” gözü pek antropolog nefes alacak. “Tüm mitolojilerin anahtarı! Sonunda buluşuyoruz!” BU TÜM DOĞRU İNSANLARI RAHATLATACAKTIR… Bu yedi kelimeyle sonunda her şey netlik kazanacak. Onları tüm gereksiz kararlarımızın Rosetta Taşı olarak düşün. Hangi, giderek, bir çok.

“Tüm doğru insanları rahatsız etmenin” tanrılaştırıldığı yalnızca politika değil – bir takım küresel popülist altında olsa da, kaçınılmaz olarak bu şekilde olmuştur. Donald Trump’ın ABD ile Meksika arasına bir duvar inşa etme sözü, tüm doğru insanları rahatsız etmenin başlıca örneğiydi ve yapının niçin gerçekleşmediğini merak edenler, çeşitli seçkin destekçileri tarafınca devamlı olarak alay edildi. Bunun bir tek bir metafor bulunduğunu bilmiyorlar mıydı? Gerçekliği bükme, eski bir siyasal özdeyişi güncellemeye zorladı. Bir zamanlar şiirde kampanya yürüttüğünüz ve düzyazıda yönettiğiniz yerde, şimdi heybetli bir kampanya yürütüyor ve metaforla yönetiyorsunuz. Keşke Capitol’e hücum eden Trump destekçileri, onların sempatik, saf semantik hatalarını anlasalardı.

Fakat normal olarak, “tüm doğru insanları kızdırmak” ile ilgili sorun şudur ki, bunu sadece umutsuzca jejune tarafınca bir siyaset platformu olarak düşünülebilir – kısaca popülisti iktidara getiren bayağı insanoğlu, fakat tüm popülistlerin gizliden gizliye nefret etmiş olduğu bayağı insanoğlu. . “Doğru insanları rahatsız etmek” hükümet için bir program değildir. Bu bir tek politik bir güzel duyu – paranoyak biçim ya da bir tür sikik ruh hali tahtası benzer biçimde. Ve geleneksel siyasetin sınırlarının ötesine yayıldı.

“Doğru insanları rahatsız etmek”, tv haber kanallarının kurulmasından, toplumsal medyadaki tıklamalar için hareket eden yetişkinlerin gösterisine kadar her şeyi zararı olan bir halde destekleyen, kamusal yaşamın düğüm otu haline geldi. Kültür savaşları, bir zamanlar geleceği için savaştıkları varsayılan insanoğlu hakkında giderek daha azca ve savaşanların marka konumlandırması hakkında daha azca şey hissediyor.

Hükümetin Ruanda politikası, can sıkıcı-her-doğru-insan estetiğinin başlıca örneğidir. Salı gecesi, sığınmacıları Ruanda’ya götürmesi planlanan ilk uçuş, birden fazla yasal zorluktan sonrasında kalkıştan ilkin iptal edildi. Evin önünde, Boris Johnson’ın dün meydana gelen kabine toplantısını plan-etki planı hakkında bir konuşma-etki konuşmasıyla açmış olduğu yayınlandı. Twatlantis kralına bakın, kibirli güçlerinin zirvesindeymiş benzer biçimde davranıyor. Sahne arkası, içeridekiler değişik bir çizgideydi. Hükümet düşüncesine yakın bir kaynağın New Statesman’a verdiği demeçte: “Uçuşun kalkmasını asla beklemiyorlardı. Tatbikatın amacı, kısmen Avrupa insan hakları mahkemesinden ayrılmak ve İnsan Hakları Yasasını yürürlükten kaldırmak için bir manifesto taahhüdüyle savaşım edilecek olan bir sonraki seçim öncesinde fark çizgileri oluşturmaktı.”

Doğru. Daha çok bölen çizgi – tam da doktorun emrettiği şey. Ruanda sınır dışı etme planının, üçüncü yada dördüncü nesil Johnson stratejisti David Canzini tarafınca büyük bir coşkuyla ele alındığı bildiriliyor ve söz mevzusu seçime doğru gitgide daha çok şey duyacağımızdan şüpheniz olmasın. (Barack Obama’nın aksine hemen hemen Boris Johnson tarafınca “kısmi Kenyalı” olarak tanımlanmamasına karşın, Kenya’da doğduğunu öğreniyorum.)

Downing Street, hem politik bir felsefe hem de bir gelişme planı anlamına gelen bölünme çizgilerini hayal ediyor benzer biçimde görünüyor. Deli etkinlik görünümüne karşın, Johnson hükümeti garip bir durağanlık biçiminde varlığını sürdürüyor – devamlı kampanya yürütüyor fakat hiçbir vakit hiçbir şey elde edemiyor. Zeno’nun işleri çözmek için kullandığı oktur. Geçen hafta bir Tutucu Milletvekilinin, bir sonraki seçimi kazanmaya çalışmakla ilgili kayıt dışı samimi bir alıntı yaptığını gördüm, nedenini söylemeden. Şu anki enkarnasyonunda partisi iktidarı kazanıyor, peşinden dönemin %90’ını bir sonraki iktidarı iyi mi kazanacağı mevzusunda politika yaparak geçiriyor benzer biçimde görünüyor.

Bu şekilde bir eylemsizlik seviyesi, devamlı bir düşman deposu gerektirir. Kaçınılmaz olarak, AB, fırına hazır Brexit’e karşın hala bu düşmanlardan biri. Sadece Ruanda’nın sözde politikası, hükümet için yeni bir düşman yaratılmasına izin verdi – onu dünya genelinde yenen “solcu avukatlar”. Ek olarak, solcu avukatlardan ne vakit bahsetsen, Keir Starmer’da da birazcık zımnen dolaşıyorsun.

Kısaca ikiye bir. Fakat sizin “hükümet” dediğiniz şey bu mu? Yapılanların bir çok daha oldukca tiyatro ya da film yapımı benzer biçimde geliyor. Dünün sürükleyici seti Boscombe Down’daki askeri hava üssüydü. – Onu kiralayanların cüretkar bir halde beklediği benzer biçimde – kalkmayan ve netice olarak pahalı bir sahne pervanesi olarak görülebilecek bir tayyare kiralamak için birkaç yüz bin pound harcandı.

Ne kadar sıkıntılı, bütçeyi aşan, gücü elinde tutanların onları iyi mi kullanacaklarını bilemediği bir yapım izliyoruz. Bunu gizlemek için, hükümet sonsuza dek bir tek kendini başka bir şeye karşı soğuyarak tanımlamaya çalışıyor. Birçok yönden, bu tanımlama siyaset haline gelir. Fakat nerede ise hiçbir şey değişmez, şu sebeple “doğru insanları rahatsız etmek”, meydana getirecek daha iyi bir şey bulamadığınızda yaptığınız şeydir. Fikri olmayan insanoğlu için fikirlerdir. Ne yazık ki, Birleşik Krallık gelişmek ve sonucunda hayatta kalmak için acilen somut fikirlere gereksinim duyuyor. Arkeologlar, çeşitli çöküşlerin arkasında devamlı olarak geçim sıkıntısı olduğuna işaret ediyor – ve Johnson’ın sirkleri bile eninde sonunda bir ekmeğe gereksinim duyacak.

  • Mültecilere yönelik tutumlar değişiyor mu? Mevzuyu 16 Haziran 2022 Perşembe, 20:00 – 21:00 BST’de bir Guardian Live etkinliğinde tartışacak olan Annie Kelly, Sophie Lucas, Zahra Joya ve Shabia Mantoo’ya katılın. Biletleri buradan ayırtın

Yoruma kapalı.

Bu web sitesi deneyiminizi geliştirmek için çerezleri kullanır. Bununla iyi olduğunuzu varsayacağız, ancak isterseniz vazgeçebilirsiniz. Kabul etmek Mesajları Oku

Gizlilik ve Çerez Politikası